ΑΚΚΕΛ: «Το ψωμί μας, η τροφή μας οι καρκίνοι και τα ερωτήματα που κανείς δεν τολμά να απαντήσει»

Ζούμε σε μια χώρα χωρίς βαριά βιομηχανία, χωρίς τεράστια εργοστάσια, χωρίς καμινάδες που καπνίζουν μέρα‑νύχτα. Όμως, η Ελλάδα έχει από τα υψηλότερα ποσοστά καρκίνου στην Ευρώπη. Πώς γίνεται αυτό; Πού οφείλεται; Και γιατί κανείς δεν μιλάει καθαρά;

Μήπως τελικά η αιτία δεν είναι ο «αέρας» αλλά η ίδια μας η τροφή;

Γιατί όταν το 90% του μαλακού σιταριού που γίνεται το καθημερινό μας ψωμί εισάγεται από την Ουκρανία, ο κόσμος έχει κάθε δικαίωμα να ρωτάει:

• Από ποια χωράφια έρχεται αυτό το σιτάρι;
• Πόσο κοντά σε περιοχές με ραδιενέργεια;
• Πόσο κοντά σε περιοχές όπου έπεσαν βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου;
• Ποιος μετράει μπεκερέλ;
• Πόσο συχνά;
• Και γιατί τα αποτελέσματα δεν δημοσιεύονται πουθενά;

Διότι όταν μιλάμε για ψωμί, για γάλα, για λάδι, για νερό, δεν χωράνε τα «έτσι λένε», «όλα καλά», «μην ανησυχείτε».

Ο πολίτης δεν είναι χαζός. Ξέρει ότι κάτι δεν κολλάει:

• Πώς γίνεται μια χώρα χωρίς βαριά βιομηχανία να έχει τόσους καρκίνους;
• Πώς γίνεται να πεθαίνουν άνθρωποι 40 και 50 χρονών;
• Πώς γίνεται να βλέπουμε καρκίνους σε χωριά, σε νησιά, σε περιοχές που δεν έχουν ούτε εργοστάσιο ούτε καμινάδα ούτε τίποτα;
• Μήπως τελικά η απάντηση είναι μπροστά στα μάτια μας;
• Μήπως η τροφή μας, το ψωμί, το αλεύρι, τα φρούτα, τα λαχανικά, τα εισαγόμενα δημητριακά είναι γεμάτα χημικά, φυτοφάρμακα, βαρέα μέταλλα και ραδιενέργεια που κανείς δεν ελέγχει όπως πρέπει;
• Μήπως το πρόβλημα δεν είναι ότι «η Ελλάδα δεν έχει βιομηχανία», αλλά ότι η Ελλάδα δεν έχει διαφάνεια;

Γιατί αν όλα είναι τόσο «καθαρά», τότε:

• Γιατί δεν δημοσιεύονται όλες οι μετρήσεις ραδιενέργειας σε εισαγόμενα σιτηρά;
• Γιατί δεν ξέρουμε από ποια περιοχή της Ουκρανίας έρχεται το σιτάρι;
• Γιατί δεν υπάρχουν δημόσιοι πίνακες με Bq/kg για κάθε παρτίδα;
• Γιατί δεν ξέρουμε πόσα φυτοφάρμακα έχουν τα φρούτα και τα λαχανικά που τρώμε από τρίτες χώρες (σε λίγο από Mercosur, Ινδία, Ουκρανία);
• Γιατί δεν υπάρχει καμία διαφάνεια για τα χημικά που μπαίνουν στο πιάτο μας;

Η αλήθεια είναι απλή και πικρή:

• Έλεγχοι γίνονται, αλλά όχι όσοι πρέπει.
• Και το χειρότερο: δεν δημοσιεύονται.
• Κι όταν δεν δημοσιεύεις, ο κόσμος δικαίως υποψιάζεται.

Δεν ζητάμε τίποτα παράλογο. Ζητάμε το αυτονόητο:

• Δημοσίευση όλων των μετρήσεων ραδιενέργειας και χημικών υπολειμμάτων σε τρόφιμα.
• Ιχνηλασιμότητα για κάθε παρτίδα σιταριού, αλευριού, φρούτων, λαχανικών.
• Διαφάνεια, όχι κουκούλωμα.
• Σεβασμό στον πολίτη που τρώει, πληρώνει και δικαιούται να ξέρει.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι ένα και καίει: Πεθαίνουμε από καρκίνο επειδή είμαστε άτυχοι ή επειδή τρώμε αυτά που δεν πρέπει; Και αυτό το ερώτημα δεν θα το κλείσουν με μισόλογα. Θα το απαντήσουν με στοιχεία.