Κρίνα Μενεσελίδου : «ο αγροτικός κόσμος δε χρειάζεται απλώς έναν πολιτικό σύμμαχο, χρειάζεται πολιτικές, που θα του επιτρέψουν να παράγει, να ζει αξιοπρεπώς και να σχεδιάζει το μέλλον του»

Γράφει η Κρίνα Μενεσελίδου, Μέλος του Περιφερειακού Συμβουλίου ΑΜΘ ΠΑΣΟΚ

Μια βόλτα στην ύπαιθρο αρκεί να αντιληφθούμε πως οι ημέρες του Οκτωβρίου σηματοδοτούνται από τους αγρότες μας. Σε εποχές δυσχερείς γι αυτούς, με το Υπουργείο να τους εμπαίζει, με παραγωγές αδύναμες, με τους ιθύνοντες να κωφεύουν στα ουσιαστικά προβλήματά τους, η ραχοκοκαλιά της υπαίθρου ασθενεί βαρύτατα.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, 76.900 αγρότες εγκατέλειψαν το 2025 την ενασχόλησή τους. Και τότε ασυναίσθητα ο λόγος του Ναζίμ Χιχμέτ, στροβιλίζει στη σκέψη:

“Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,

είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.”

Με αφορμή τη σημαδιακή ημέρα νίκης του ΠΑΣΟΚ, στις 18 Οκτώβρη 1981, προφανής η διαπίστωση πως το ΠΑΣΟΚ στηρίζει διαχρονικά τους αγρότες. Δεν εμφανίζεται ως προστάτης των αδικημένων, αλλά αποδεικνύει, με συνέπεια, ότι μπορεί να δώσει λύσεις. Γιατί ο αγροτικός κόσμος δε χρειάζεται απλώς έναν πολιτικό σύμμαχο, που θα φωνάζει μαζί του. Χρειάζεται πολιτικές, που θα του επιτρέψουν να παράγει, να ζει αξιοπρεπώς και να σχεδιάζει το μέλλον του.

Το ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει ότι η ιστορική του σχέση με τους αγρότες δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό επιχείρημα, αλλά μια ζωντανή δέσμευση, με συγκεκριμένες προτάσεις και αποτελέσματα.

Το ΠΑΣΟΚ και ο αγροτικός κόσμος μοιράζονται μακρά ιστορική διαδρομή, με στιγμές προσδοκίας, πολιτικής εγγύτητας, αλλαγών.

Γιατί η πραγματική τιμή προς τον αγροτικό κόσμο δε βρίσκεται στα μεγάλα λόγια. Βρίσκεται σε δίκαιες τιμές για την παραγωγή, σε υποδομές που λειτουργούν, σε νερό που επαρκεί, σε αποζημιώσεις που φτάνουν έγκαιρα, σε ουσιαστική στήριξη των μικρών και μεσαίων εκμεταλλεύσεων και σε μια πολιτεία που δε θυμάται τα χωριά μόνο, όταν χρειάζεται την ψήφο τους.

Γιατί ο αγρότης δε ζητά να τον λυπούνται. Ζητά να τον σέβονται. Δεν ζητά να του χαρίζουν το αύριο. Ζητά να μπορεί να το χτίσει με τη δουλειά του.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο βαθιά αλήθεια για τη σχέση του ΠΑΣΟΚ με την ελληνική γη: ότι η αξία της δε θα κριθεί μόνο από τις αναμνήσεις μιας εποχής, αλλά από το αν η πολιτική μπορεί να ξαναδώσει ουσιαστικό περιεχόμενο στις λέξεις «παραγωγή», «αξιοπρέπεια» και «προοπτική».

Γιατί όσο υπάρχει ένας άνθρωπος που σηκώνεται πριν από το πρώτο φως για να καλλιεργήσει τη γη του, όσο υπάρχει μια οικογένεια που επιμένει να κρατήσει ζωντανό το χωριό της, όσο υπάρχει ένας νέος που θέλει να δημιουργήσει στον τόπο του, η ελληνική ύπαιθρος θα έχει φωνή.

Και αυτή η φωνή αξίζει να ακούγεται κάθε μέρα, εκεί που πραγματικά δοκιμάζεται η πολιτική: δίπλα στον άνθρωπο, μέσα στο χωράφι, στην καρδιά της ελληνικής περιφέρειας.

[Ειρήσθω εν παρόδω,15 Οκτώβρη ήταν η παγκόσμια ημέρα αγρότισσας. Οφείλουμε να μνημονεύουμε συγκεκριμένα τί έπραξε το ΠΑΣΟΚ γι αυτήν:

*Το 1982 θεσπίστηκε συνταξιοδοτική προστασία για τις έγγαμες γυναίκες, ασφαλισμένες στον ΟΓΑ, ώστε να μπορούν να έχουν δική τους σύνταξη και όχι να εξαρτώνται αποκλειστικά από τη σύνταξη του συζύγου τους.

*Δόθηκε δικαίωμα σε αγροτικό δάνειο στο δικό της όνομα. Με τις αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο το 1983, ενισχύθηκε η οικονομική αυτονομία της γυναίκας και η δυνατότητά της να αντιμετωπίζεται ισότιμα με τον άνδρα στην πρόσβαση σε αγροτική πίστωση.

*Το 1985 προβλέφθηκε επίδομα τοκετού και λοχείας για ασφαλισμένες αγρότισσες.

*Θεσπίστηκε η συμμετοχή των γυναικών στις αγροτικές οργανώσεις/συνεταιρισμούς, χωρίς διακρίσεις.

Η σημαντικότερη αλλαγή ήταν ότι η αγρότισσα, χάρη στο ΠΑΣΟΚ, άρχισε να αναγνωρίζεται περισσότερο ως αυτοτελές ασφαλισμένο και οικονομικά ανεξάρτητο πρόσωπο, με δικά της δικαιώματα.]

Κρίνα Μενεσελίδου,

Μέλος Περιφερειακού Συμβουλίου ΑΜΘ ΠΑΣΟΚ