ΑΚΚΕΛ: «Η Κύπρος στηρίζει. Η Ελλάδα τιμωρεί. Και οι ζωονόσοι δεν νικιούνται με ανοησίες»

Την ώρα που η Κύπρος ενεργοποιεί άμεσα ένα πακέτο στήριξης που φτάνει έως και 50.000 ευρώ ανά κτηνοτροφική μονάδα, στην Ελλάδα οι κτηνοτρόφοι συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα μιας πολιτείας που τους βλέπει ως ύποπτους αντί ως συνεργάτες. Η Λευκωσία αναγνωρίζει ότι ο αφθώδης πυρετός είναι κρίση εισοδήματος και όχι απλώς υγειονομικό περιστατικό. Η Αθήνα, αντίθετα, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον κτηνοτρόφο σαν να φταίει για την ίδια την ύπαρξη της νόσου.

Στην Κύπρο, η κυβέρνηση μιλά για «άμεση και ουσιαστική στήριξη». Στην Ελλάδα, η πολιτεία μιλά για «μέτρα βιοασφάλειας» και αφήνει τον κτηνοτρόφο να παλεύει μόνος του. Η πραγματικότητα είναι απλή: η Κύπρος στηρίζει. Η Ελλάδα τιμωρεί. Η ελληνική “στήριξη”: 70€ το πρόβατο και μετά… σιωπή

Οι Έλληνες κτηνοτρόφοι πήραν 70 ευρώ ανά ζώο μία φορά, ποσό που δεν κάλυπτε ούτε το 10%  της ζημιάς δύο ετών. Πολλοί έμειναν χωρίς επιδοτήσεις, επειδή η ΑΑΔΕ δεν αναγνώρισε την ανωτέρα βία όταν τα ζώα τους θανατώθηκαν υποχρεωτικά.  Και σαν να μην έφτανε αυτό, επιβλήθηκαν:

• πολύμηνοι εγκλεισμοί χωρίς αποζημίωση
• βαριά πρόστιμα
• αυτόφωρα
• συλλήψεις ανθρώπων που απλώς προσπαθούσαν να μην ψοφήσουν τα ζώα τους από ασιτία

 

Αυτή δεν είναι πολιτική υγείας. Είναι πολιτική εγκατάλειψης. Τα μέτρα βιοασφάλειας είναι ωραία στα χαρτιά αλλά ανεφάρμοστα στο πεδίο. Η κυβέρνηση επιμένει ότι η λύση είναι «αυστηρά μέτρα βιοασφάλειας». Ας είμαστε σοβαροί.

Τα μέτρα αυτά δεν καλύπτουν ούτε το ήμισυ του πραγματικού κινδύνου, γιατί το πεδίο εφαρμογής τους είναι η γη, οι φράχτες, οι είσοδοι των μονάδων. Όμως η ευλογία δεν μεταδίδεται μόνο από ανθρώπους και οχήματα. Μεταφέρεται:

• από τον άνεμο
• από πουλιά
• από έντομα
• από κάθε μορφή άγριας ζωής που δεν γνωρίζει σύνορα, φράχτες ή πρωτόκολλα

Πώς ακριβώς θα σταματήσει ο κτηνοτρόφος τον άνεμο; Πώς θα ελέγξει τα μεταναστευτικά πουλιά; Πώς θα απολυμάνει τον ουρανό; Η απάντηση είναι προφανής: δεν μπορεί.

Και όμως, η πολιτεία συνεχίζει να του φορτώνει την ευθύνη για κάτι που δεν ελέγχεται με κανένα μέτρο βιοασφάλειας στον κόσμο. Η επιστήμη μίλησε. Η Ελλάδα δεν άκουσε. Η EFSA και η DG SANTE έχουν ήδη επισημάνει ότι, σε περιπτώσεις όπου η νόσος εξαπλώνεται με τέτοιους μηχανισμούς, τα μέτρα βιοασφάλειας δεν επαρκούν. Η διεθνής πρακτική είναι ξεκάθαρη: Ο εμβολιασμός πρέπει να εξεταστεί ως πρόσθετο εργαλείο προστασίας. Όχι ως πανάκεια. Όχι ως υποκατάστατο των μέτρων. Αλλά ως αναγκαίο συμπλήρωμα σε μια πραγματικότητα όπου ο ιός ταξιδεύει πιο γρήγορα από οποιοδήποτε ανθρώπινο μέτρο.

Η Ελλάδα, όμως, επιμένει να αγνοεί τις ευρωπαϊκές συστάσεις. Και το αποτέλεσμα είναι ότι ο κτηνοτρόφος πληρώνει το κόστος μιας πολιτικής που δεν βασίζεται ούτε στην επιστήμη ούτε στη λογική. Τι χρειάζεται τώρα; Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά για προστασία του ζωικού κεφαλαίου και του εισοδήματος των παραγωγών, τότε η χώρα πρέπει να υιοθετήσει:

• Αναπλήρωση εισοδήματος όπως στην Κύπρο με πραγματικά ποσά, όχι επιδόματα-κοροϊδία
• Αναγνώριση ανωτέρας βίας
• Όταν το κράτος θανατώνει ζώα, δεν μπορεί να τιμωρεί τον παραγωγό
• Εφαρμογή των ευρωπαϊκών συστάσεων EFSA και DG SANTE δεν μιλούν τυχαία για εμβολιασμό ως πρόσθετο μέσο
• Πολιτική που βλέπει τον κτηνοτρόφο ως σύμμαχο όχι ως ύποπτο, όχι ως παραβάτη, όχι ως βάρος

 

Συμπέρασμα

Η Κύπρος απέδειξε ότι όταν υπάρχει πολιτική βούληση, υπάρχει και λύση. Η Ελλάδα απέδειξε ότι όταν υπάρχει αδιαφορία, υπάρχει μόνο πόνος. Η ευλογία δεν περιμένει. Ούτε ο άνεμος. Ούτε τα πουλιά. Ούτε τα έντομα.

Αυτό που περιμένει και δικαιούται ο Έλληνας κτηνοτρόφος είναι μια πολιτεία που θα τον στηρίξει, όχι μια πολιτεία που θα τον εξοντώσει.