Γιάννης Αμαραντίδης: “Η Ροδόπη δεν είναι για «ό,τι να ’ναι». Αξίζει καλύτερα”

“Σε πρόσφατη ανάρτησή μου εξέφρασα την έντονη δυσαρέσκειά μου για το αποτέλεσμα των εργασιών στο Πανθρακικό Στάδιο.

Και, όπως ήταν αναμενόμενο, έσπευσαν κάποιοι διαδικτυακοί υπερασπιστές της κυβέρνησης και βολεμένοι του συστήματος Μητσοτάκη να μου εξηγήσουν ότι περίπου θα πρέπει να είμαστε και ευχαριστημένοι.

Όχι. Δεν θα είμαστε

Μετά από έξι χρόνια εξαγγελιών, υποσχέσεων για νέο ταρτάν, ενεργειακή αναβάθμιση, κερκίδες και έργα που παρουσιάστηκαν συνολικά ως μια επένδυση 2 εκατομμυρίων ευρώ, αρνούμαι πεισματικά ως πολίτης της Ροδόπης να χαμηλώσω τον πήχη και να αποδεχτώ ως «ολοκληρωμένο και λειτουργικό» οτιδήποτε μας παρουσιάζεται έτσι.

Και για να συνεννοούμαστε: δεν τρώω αμάσητο ό,τι μου πασάρουν. Ούτε πρόκειται να βαφτίσω επιτυχία κάτι επειδή κάποιοι θεωρούν ότι η δουλειά τους είναι να χειροκροτούν κάθε κυβερνητική ανακοίνωση.

Για χρόνια, οικογένειες, παιδιά, αθλητές και φοιτητές ταλαιπωρήθηκαν από τη μη πλήρη λειτουργία του Σταδίου. Άνθρωποι αναγκάστηκαν να αναζητήσουν άλλους χώρους για να αθληθούν και γονείς να μετακινούν τα παιδιά τους αλλού. Αυτή την ταλαιπωρία ποιος την υπολογίζει;

Εγώ για τη Ροδόπη δεν θέλω το «ελα μωρέ καλό είναι»

Θέλω κάτι σαν και αυτό που βλέπετε στη πρώτη φωτογραφία. Ένα ολοκληρωμένο, σύγχρονο, λειτουργικό και όμορφο αθλητικό κέντρο, αντάξιο των παιδιών μας, των αθλητών μας και της πόλης μας.

Και ναι, θα συνεχίσω να είμαι απαιτητικός και ας ξεβολεύονται κάποιοι

Γιατί οι πολίτες της Ροδόπης δεν είναι πολίτες τρίτης κατηγορίας.

Δεν μας κάνουν χάρη όταν κατασκευάζουν δημόσια έργα με δημόσιο χρήμα.

Και δεν θα μας πείσει κανένα τρολ ότι πρέπει να συμβιβαζόμαστε με λιγότερα από αυτά που δικαιούμαστε.

Η Ροδόπη αξίζει καλύτερα. Και αυτό ακριβώς θα διεκδικώ.

Άντε γιατί παραεγινε το κακό με την ανοργανωσια, τα όσα έρθουν και όσα πάνε και την κακογουστια.

Ένα δημόσιο έργο δεν αρκεί απλώς να «γίνει». Πρέπει να υπάρχει σχεδιασμός, λειτουργικότητα, ποιότητα και καλή αισθητική. Να βλέπεις το τελικό αποτέλεσμα και να λες: ναι, αυτό αξίζει στον τόπο μου, θα μείνει στα παιδιά μου”.