Ποιο είναι το πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας

Ποιο είναι το πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας

Ποιο είναι το πρόβλημα της σημερινής κοινωνίας

του Γιώργου Δημητριάδη, αντιπρόεδρος Εργατικού Κέντρου Κομοτηνής

Ζούμε σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από έντονη ανησυχία, αβεβαιότητα και ψυχική κόπωση. Κοιτάζοντας γύρω μας, βλέπουμε πρόσωπα κουρασμένα, ανθρώπους προβληματισμένους για το μέλλον τους, για την εργασία τους, για την επιβίωσή τους. Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από την ακρίβεια, τις αυξήσεις, την τιμή της βενζίνης, την ενέργεια, τον πόλεμο, την ανασφάλεια. Τα γεγονότα της επικαιρότητας μονοπωλούν τον δημόσιο λόγο, από τραγωδίες και αμφιλεγόμενες υποθέσεις μέχρι κοινωνικές ανισότητες και μεταναστευτικά ζητήματα.

Όλα αυτά, όμως, όσο σοβαρά και αν είναι, δεν αποτελούν τη βαθύτερη ρίζα του προβλήματος. Το ουσιαστικό ζήτημα της σημερινής κοινωνίας είναι η απουσία συλλογικότητας. Έχουμε σταδιακά απομακρυνθεί από την έννοια του «εμείς» και έχουμε εγκλωβιστεί στο «εγώ». Η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η πίστη στο κοινό καλό έχουν υποχωρήσει, αφήνοντας πίσω ένα κοινωνικό κενό.

Η γενιά μας έχει βιώσει αλλεπάλληλες κρίσεις: οικονομικές, υγειονομικές, κοινωνικές. Αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν μια πραγματικότητα όπου η ανασφάλεια έγινε κανονικότητα. Παράλληλα, ζητήματα όπως το δημογραφικό πρόβλημα εντείνουν την αίσθηση αδιεξόδου. Ωστόσο, το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο οι προκλήσεις, αλλά η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής.

Αυτή η έλλειψη συλλογικότητας αντικατοπτρίζεται παντού. Στην πολιτική, με τον κατακερματισμό και την έλλειψη κοινού οράματος. Στην καθημερινότητα, με την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων. Στην οικογένεια, όπου συχνά το ατομικό συμφέρον υπερισχύει του κοινού. Δεν είναι τυχαίο ότι αυξάνονται τα διαζύγια, ούτε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται. Όταν δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε συλλογικά στο μικρότερο κύτταρο της κοινωνίας, την οικογένεια, πώς μπορούμε να το πετύχουμε σε μεγαλύτερη κλίμακα;

Κι όμως, ως λαός έχουμε αποδείξει πολλές φορές ότι μπορούμε να ενωθούμε. Σε δύσκολες στιγμές της ιστορίας μας, σταθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλον και προχωρήσαμε μαζί. Αυτό το στοιχείο δεν έχει χαθεί έχει απλώς αδρανήσει.

Αν θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα μέλλον με σταθερές βάσεις και λιγότερη αβεβαιότητα, χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας. Να επενδύσουμε ξανά στη συλλογικότητα, στην αλληλεγγύη, στην κοινή προσπάθεια. Να εκπαιδεύσουμε τη νέα γενιά όχι μόνο να διεκδικεί ατομικά, αλλά να σκέφτεται συλλογικά.

Η απογοήτευση είναι υπαρκτή και κατανοητή. Ωστόσο, δεν πρέπει να γίνει μόνιμη κατάσταση. Η ελπίδα δεν είναι αφέλεια είναι προϋπόθεση για αλλαγή. Αν ο καθένας από εμάς κάνει το βήμα προς το «μαζί», τότε η κοινωνία μπορεί να ξαναβρεί την ισορροπία της.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας δεν είναι οι κρίσεις που αντιμετωπίζει, αλλά το ότι έχει ξεχάσει πώς να τις αντιμετωπίζει ενωμένη.