ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Ν.Ροδόπης: 7 χρόνια αποκλεισμού του σιδηρόδρομου στη Θράκη – Οι δηλώσεις Κυρανάκη αποτελούν ομολογία κυβερνητικής αποτυχίας

ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Ν.Ροδόπης: 7 χρόνια αποκλεισμού του σιδηρόδρομου στη Θράκη – Οι δηλώσεις Κυρανάκη αποτελούν ομολογία κυβερνητικής αποτυχίας

«Καταλαβαίνω την απογοήτευση», δήλωσε ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης, πρώην υφυπουργός υποδoμών και μεταφορών
αρμόδιος για τις μεταφορές, όταν σε συνέντευξή του στον Ράδιο Χρόνος κλήθηκε να απαντήσει για τον σιδηροδρομικό
αποκλεισμό της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Τι ακριβώς όμως κατάλαβε;
Ο κ. Κυρανάκης παραδέχθηκε ότι κατά τους 15 μήνες που βρέθηκε στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Μεταφορών, οι
διαθέσιμοι ανθρώπινοι και οικονομικοί πόροι κατευθύνθηκαν στις ενεργές γραμμές και ότι ο άξονας Αθήνα–Θεσσαλονίκη
αποτέλεσε την «απόλυτη προτεραιότητά» του.
Με απλά λόγια, η Θράκη μπήκε στην άκρη.
Και αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Αποτελεί ομολογία πολιτικής αποτυχίας μιας κυβέρνησης που βρίσκεται στην
εξουσία από το 2019 και επί των ημερών της η Θράκη συμπληρώνει επτά χρόνια χωρίς επιβατική σιδηροδρομική
σύνδεση.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η αποκατάσταση των συστημάτων ασφαλείας στον άξονα Αθήνα–Θεσσαλονίκη έπρεπε να
αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος έπρεπε να
επιλέξει ανάμεσα στην ασφάλεια του κεντρικού σιδηροδρομικού άξονα και στη λειτουργία του σιδηροδρόμου μιας
ολόκληρης Περιφέρειας;
Και κυρίως, γιατί χρειάστηκε να περάσουν περισσότερα από τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών για να δηλώνει
σήμερα η κυβέρνηση ότι ολοκληρώνονται κρίσιμα συστήματα ασφαλείας.
Ο ίδιος ο κ. Κυρανάκης αναφέρθηκε μάλιστα στη μη έγκαιρη ολοκλήρωση της Σύμβασης 717. Πρόκειται για τη σύμβαση
σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης που είχε υπογραφεί το 2014, με αρχικό ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2016, και της
οποίας οι πολυετείς καθυστερήσεις έχουν βρεθεί στο επίκεντρο και της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Αυτό δημιουργεί ένα ακόμη σοβαρό πολιτικό ερώτημα: αν σήμερα η ίδια η κυβέρνηση αναγνωρίζει πόσο κρίσιμα είναι
αυτά τα συστήματα για την ασφάλεια των σιδηροδρομικών μεταφορών, τι έχει να απαντήσει για τις διαβεβαιώσεις περί
«ασφαλούς σιδηροδρόμου» του τότε Υπουργού Μεταφορών Κώστα Καραμανλή; Του υπουργού που, με αλαζονικό και
ανάλγητο ύφος και με το γνωστό ύφος των δέκα καρδιναλίων, κουνούσε το δάχτυλο σε όσους τολμούσαν να
αμφισβητήσουν την ασφάλεια των τρένων;
Οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχάσουν όσα άκουγαν πριν από τα Τέμπη. Και γι’ αυτό σήμερα δεν είναι διατεθειμένοι να
δεχθούν νέες διαβεβαιώσεις χωρίς έργα, συγκεκριμένες ημερομηνίες και αποτελέσματα.
Ούτε μπορεί, μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, να επιστρέφει συνεχώς η συζήτηση στις
«διαχρονικές παθογένειες» του ελληνικού σιδηροδρόμου.
Ναι, παθογένειες υπάρχουν. Αλλά κυβερνάτε επτά χρόνια. Ε, φτιάξτε τες.

Ακόμη λιγότερο πειστικό είναι το επιχείρημα Κυρανάκη ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμοι πόροι. Όλα αυτά συνέβησαν σε μια

περίοδο με ενεργό Ταμείο Ανάκαμψης, σημαντικούς ευρωπαϊκούς πόρους για μεταφορές και διασυνδέσεις και με την ίδια
την κυβέρνηση να επικαλείται συστηματικά τα δημοσιονομικά πλεονάσματα της χώρας.
Η αδυναμία εξεύρεσης χρηματοδότησης για μια βασική σιδηροδρομική υποδομή της ακριτικής Ελλάδας δεν μπορεί να
παρουσιάζεται ως φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτική επιλογή και ζήτημα προτεραιοτήτων.
Και υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο που αποκαλύπτει αυτές τις προτεραιότητες.
Η νέα συμφωνία με τη Hellenic Train προβλέπει επενδύσεις ύψους 420 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων 308 εκατ. ευρώ για την
προμήθεια 23 νέων ηλεκτροκίνητων συρμών. Σύμφωνα με την επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση, 12 προορίζονται για τον
άξονα Αθήνα–Θεσσαλονίκη και 11 για τις προαστιακές γραμμές Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Για τη Θράκη; Κανένας.
Και ύστερα μιλάμε για ανάπτυξη της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Ποια ανάπτυξη;
Πώς θα προσελκύσουμε νέες επιχειρήσεις όταν δεν μπορούμε να τους προσφέρουμε έναν σύγχρονο σιδηροδρομικό
άξονα;
Πώς θα μειωθεί το κόστος μεταφοράς προϊόντων όταν ακόμη και ο ίδιος ο κ. Κυρανάκης παραδέχεται ότι σήμερα οι
εμπορευματικές αμαξοστοιχίες στην περιοχή κυκλοφορούν «με δυσκολία»;
Πώς θα αξιοποιηθεί πραγματικά η γεωστρατηγική θέση της Θράκης, τα λιμάνια, οι επιχειρήσεις, το Δημοκρίτειο
Πανεπιστήμιο και η σύνδεσή μας με τα Βαλκάνια, όταν δεν υπάρχει ούτε κανονικό επιβατικό σιδηροδρομικό έργο;
Τι είναι τελικά η Θράκη; Μια περιοχή υπό καθεστώς συγκοινωνιακής απομόνωσης;
Και τώρα, επτά χρόνια μετά, ακούμε ξανά ότι η γραμμή Θεσσαλονίκη–Αλεξανδρούπολη «πρέπει να αναταχθεί», ότι
αναζητούνται ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις και ότι χρειάζονται «σταθερά βήματα».
Επτά χρόνια μετά, ακόμη στο “πρέπει”;
Οι πολίτες της Θράκης δεν χρειάζονται άλλη «κατανόηση» για την απογοήτευσή τους. Δεν χρειάζονται άλλες γενικές
εξαγγελίες και αόριστες υποσχέσεις.
Χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις:
Πότε ξεκινά η πλήρης ανάταξη της γραμμής Θεσσαλονίκη–Αλεξανδρούπολη;
Ποια χρηματοδότηση έχει εξασφαλιστεί;
Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης;
Και, κυρίως, πότε επιστρέφει το επιβατικό τρένο στην Κομοτηνή, στην Ξάνθη και στην Αλεξανδρούπολη;
Επτά χρόνια είναι αρκετά.
Η Θράκη δεν ζητά προνόμια. Ζητά αυτά που δικαιούται.
Και στον 21ο αιώνα δικαιούται έναν ασφαλή, σύγχρονο και λειτουργικό σιδηρόδρομο.

Αμαραντίδης Γιάννης- Γραμματέας  ΝΕ ΠΑΣΟΚ Ν.Ροδόπης